Veertigdagentijd 2026

[behangpapier met gescheurde kranten beschilderd met aquarelverf, Anna Nijdam]
Veertigdagentijd 2026
In de diensten van de veertigdagentijd zoeken we een spoor van Licht aan de hand van de woorden: 
 
Zien soms even… 
 
In het donker van de gebeurtenissen in de wereld speuren we naar kleine vonkjes van licht of hoop.
De alternatieve gebeden worden uitgesproken of verbeeld door verschillende gemeenteleden. 
 
Ze klinken bij een kruis dat voorin de kerk staat en dat speciaal voor dit doel gerecycled is. 
Iedere zondag wordt er een kaars gedoofd.
Het gebed wordt voorafgegaan door en afgesloten met het zingen van het Kyrie Eleison: ‘Heer, ontferm u’.
 
Op de statafel naast het kruis liggen briefjes waarop iedereen een klacht, een gebed of een hoopvol bericht kan schrijven.
Deze briefjes worden verzameld en aan het kruis opgehangen.


 

   Gebed

Eerste zondag van de veertigdagentijd

Ik richt me tot jou bij dit kruis
(ik zeg jij, dat voelt dichterbij)
en leg mijn machteloosheid neer
over het onrecht in de wereld
over mensen die hun macht misbruiken
vergeten mens naast mens te zijn
mens van de hemel, op aarde te zijn

Je bent dichterbij dan mijn halsslagader, las ik eens
Als ik eerlijk ben bemerk ik dat niet altijd.
Ja, soms even…

En toch zie ik lichtpunten,
al lijken ze bedolven onder het nieuws van alle dag,
onopvallend vaak en ook dichtbij
wordt het nieuwe licht zichtbaar,
als ik er oog voor heb,
soms even…

Jij ging 40 dagen door de woestijn,
bleef trouw, blijft trouw.
Je laat ons zien dat we kunnen vertrouwen,
dwars door de woestijn van angsten en verwarring

Ik bid
Wees als een zachte mantel van liefde in en om ons heen
laat het licht schijnen door onze oren, ogen en in onze harten
zodat wij jouw licht de wereld indragen
zodat wij er voor elkaar kunnen zijn

[Anna Nijdam, 22 februari 2026]

 

   Gebed

Tweede zondag van de veertigdagentijd

Ik sta hier bij het kruis
en spreek U aan.
Wat ik lees in de krant…
een roep van ouders om hulp
voor een gehandicapte dochter.
De zorg wordt hun té zwaar.
Budget gekort. Opvangplekken sluiten. Géén woning met 24-uurszorg.

Deze ouders – ouders van Toen en Nu -
ouders die òp gaòn staòn. Opstaan uit Protest.
Een stuk in de krant schrijven.
Hun stem laten horen.

Lastige mensen – vinden andere mensen.
Luister niet naar hen, altijd kritiek.
Betweters!

Hoe lang moet dit nog duren?
Er is in 20 jaar nagenoeg niets veranderd.
Ik weet het niet meer en bid tot U:

Eeuwige,
wees er
voor deze ouders met verdriet, onmacht
wees er
voor verantwoordelijke zorginstanties
hun zware taak om de bezuinigingen uit te voeren.

Eeuwige,
dat wij er zijn!
voor deze ouders
met liefdevolle aandacht en respect.
Een lichtpuntje in de duisternis.


[Annelies van den Berg-Bosch, 1 maart 2026]


 
terug