[behangpapier met gescheurde kranten beschilderd met aquarelverf, Anna Nijdam]

   Gebed

Eerste zondag van de veertigdagentijd

Ik richt me tot jou bij dit kruis
(ik zeg jij, dat voelt dichterbij)
en leg mijn machteloosheid neer
over het onrecht in de wereld
over mensen die hun macht misbruiken
vergeten mens naast mens te zijn
mens van de hemel, op aarde te zijn

Je bent dichterbij dan mijn halsslagader, las ik eens
Als ik eerlijk ben bemerk ik dat niet altijd.
Ja, soms even…

En toch zie ik lichtpunten,
al lijken ze bedolven onder het nieuws van alle dag,
onopvallend vaak en ook dichtbij
wordt het nieuwe licht zichtbaar,
als ik er oog voor heb,
soms even…

Jij ging 40 dagen door de woestijn,
bleef trouw, blijft trouw.
Je laat ons zien dat we kunnen vertrouwen,
dwars door de woestijn van angsten en verwarring

Ik bid
Wees als een zachte mantel van liefde in en om ons heen
laat het licht schijnen door onze oren, ogen en in onze harten
zodat wij jouw licht de wereld indragen
zodat wij er voor elkaar kunnen zijn

[Anna Nijdam, 22 februari 2026]

   Gebed

Tweede zondag van de veertigdagentijd

Ik sta hier bij het kruis
en spreek U aan.
Wat ik lees in de krant…
een roep van ouders om hulp
voor een gehandicapte dochter.
De zorg wordt hun té zwaar.
Budget gekort. Opvangplekken sluiten. Géén woning met 24-uurszorg.

Deze ouders – ouders van Toen en Nu -
ouders die òp gaòn staòn. Opstaan uit Protest.
Een stuk in de krant schrijven.
Hun stem laten horen.

Lastige mensen – vinden andere mensen.
Luister niet naar hen, altijd kritiek.
Betweters!

Hoe lang moet dit nog duren?
Er is in 20 jaar nagenoeg niets veranderd.
Ik weet het niet meer en bid tot U:

Eeuwige,
wees er
voor deze ouders met verdriet, onmacht
wees er
voor verantwoordelijke zorginstanties
hun zware taak om de bezuinigingen uit te voeren.

Eeuwige,
dat wij er zijn!
voor deze ouders
met liefdevolle aandacht en respect.
Een lichtpuntje in de duisternis.

Een Gebed van Klacht en Hoop

Derde zondag van de veertigdagentijd

Eeuwige, ik  leg hier bij het kruis neer , wat mij zwaar valt.
Als ik kijk naar gebieden die geteisterd worden door oorlog, zijn de "lichtpuntjes" vaak niet te vinden in de grote politiek, maar in de menselijke veerkracht en de onderlinge solidariteit.

Het Beklag
Ik zie de beelden van steden in puin,
de lege blikken van kinderen die te veel hebben gezien,
wanhoop in de ogen van ouders.
Ik  hoor de koude taal van machthebbers die levens vernietigen.
Eindeloze stromen van vluchtelingen zijn onderweg naar ……..nergens.
Ik zie raketten onderweg naar voormalige vrienden die geen gezicht meer hebben.
Het voelt soms als een donkere nacht zonder einde,
een wereld waarin de roep om vrede wordt overstemd door het lawaai van geweld.
Maar juist in die nacht zoek ik naar de vonken als teken van licht,
van U,
naar de momenten die mij eraan herinneren dat het kwaad niet het laatste woord heeft.
En soms , heel even …………
zie ik het water van de levensbron . Soms,  heel even zie ik in de ogen van een Samaritaanse vrouw het Goddelijk Licht

De Hoop
Ik zie toch soms Lichtpuntjes.
Ze nemen de duisternis niet direct weg, maar ze wijzen ons wel de weg.
Ik zie….
Mensen die soep koken voor vluchtelingen, en brood uitdelen, ook als ze zelf bijna niets hebben.
Artsen en verpleegkundigen die ondergronds doorwerken om levens te redden, vaak met gevaar voor eigen leven.
Gezamenlijke projecten. Denk aan initiatieven zoals het West-Eastern Divan Orchestra, waar 80 jongeren uit conflictgebieden als Israël, Palestina en Arabische buurlanden samen muziek maken als poging tot vreedzame oplossingen te komen.
Ik zie in Ramallah jongeren die weigeren de taal van haat over te nemen maar afspraken maken om elkaar te blijven beschermen door samen te werken aan vredesprocessen.
Ik zie leraren die in schuilkelders lesgeven zodat kinderen angst even mogen vergeten en een toekomstbeeld hebben.
Ik zie vrouwen en kinderen groenten  planten  in kapotgeschoten straten. Het is een daad van hoop: geloven dat er een morgen is waarin je kunt oogsten

Maak ons dragers van deze lichtpunten, Heer ontferm U

   Gebed

Vijfde zondag van de veertigdagentijd

God,

bij dit kruis, uw kruis, ons kruis,
richt ik me tot U.
Het leven van een jongere is niet altijd makkelijk.
Onzekerheid, angst om iets verkeerds te zeggen,
om uitgelachen te worden,
om niet geaccepteerd te worden,
angst om buiten de groep te vallen.

Omdat je anders bent,
omdat je niet past binnen de hokjes
van wat normaal geacht wordt.
Omdat je regelmatig afwezig bent door ziekte.

Je doet of het je niets uitmaakt,
dat die pijnlijke dingen gezegd worden.
Het komt wél binnen en doet zeer.

Herkennen we dit niet allemaal?
Zoals we hier zitten.
Allemaal willen we geaccepteerd worden om wie we zijn.
U zegt het ons zelf.
U ziet ons zoals we zijn.
U kent ons.

We bidden voor:
degene die vervelende opmerkingen naar hun hoofd krijgen;
voor degene die bespuugd worden;
voor degene die nagekeken worden;
voor degene die buitengesloten worden;
voor degene die niet begrepen worden.

Zien, soms even.
Ik zie...
lichtpuntjes in de docent die ziet wat er gebeurt en gedrag afkeurt,
in de arm om een schouder,
in lieve vrienden die jou accepteren.
Lichtpuntjes in gesprekken met goede hulpverlening.

Er gaat zo weer een kaars uit,
omdat onrecht, angst en geweld; verbaal én fysiek niet weggaan.
En ik kijk naar de brandende Paaskaars hier,
en bid en hoop ...

Zien, soms even.
Amen