God in de Klimaatcrisis - Een Zoektocht naar Hoop
 Op 28 mei komen, op een warme zomeravond, gemeenteleden en buurtbewoners samen in de Huiskamer van De Open Hof voor de workshop "God in de Klimaatcrisis". Workshopleider Samuel van Klinken nodigt de aanwezigen uit om kleur te bekennen met kaartjes: blauw voor de scepticus, rood voor de beginner, geel voor de activist en groen voor de positivo. In deze vertrouwde omgeving ontmoeten we mensen zoals de docent die vreest voor de toekomst van zijn leerlingen of een vrouw die zich in de werkgroep duurzaamheid heeft laten vragen, maar het onderwerp nog overweldigend vindt. De diepere uitdaging komt aan het licht wanneer Samuel een foto toont van een toerist die over de oceaan vliegt, zich verplaatst in een enorme auto met maximale airco om een foto te maken van de extreme hitte in Death Vally, USA. Het probleem is niet dat we de feiten niet kennen; het conflict is de gapende kloof tussen wat we weten en hoe we ons gedragen. De discussie die volgt gaat in op de complexiteit van de klimaatcrisis. Deelnemers delen hun frustraties: "Wat heeft plastic scheiden voor zin als ze in Rotterdam alles weer bij elkaar gooien?". Samuel legt uit dat we psychologisch geblokkeerd zijn; we zijn als de spreekwoordelijke kikker in een langzaam opwarmende pan water die niet wegspringt omdat het proces te traag gaat. Bovendien kijken we naar elkaar; zolang de buurman niets doet, blijven we zelf ook staan—het omstanderseffect. Een dobbelspel over rijkdom laat zien hoe ongelijk de wereld verdeeld is, wat de moedeloosheid alleen maar vergroot. Een omslag vindt plaats wanneer Samuel de deelnemers confronteert met hun eigen "cognitieve dissonantie" aan de hand van een confronterend filmpje over een barbecue en twee kalfjes. De schok van herkenning opent de weg naar een oplossing. Samuel citeert Gandhi: het verschil tussen wat we doen en wat we kunnen doen, is groot genoeg om de meeste problemen op te lossen. De focus verschuift van wereldwijde machteloosheid naar persoonlijke impact om onrecht tegen te gaan. De Bijbel geeft hierover, met meer dan 2000 verzen, inspiratie. Voor de workshop deelnemers richt de actie zich op vijf concrete thema’s: vervoer, wonen, spullen, voeding en systeemverandering. We ontdekken dat we wel degelijk invloed hebben. Iemand vertelt hoe hij bomen in zijn tuin plantte voor natuurlijke verkoeling. Iemand anders heeft besloten niet meer te vliegen. Weer iemand anders gaat vaker plantaardig eten. En iemand gaat overstappen naar een duurzame bank—de makkelijkste stap voor grote maatschappelijke impact. Stappen zetten in het oplossen van de klimaatcrisis begint met de acceptatie van imperfectie. Samuel deelt een bevrijdend inzicht: het is beter om "inconsequent goed" te zijn dan "consequent fout". De oplossing is niet dat één persoon de wereld redt, maar dat iedereen een stapje zet om het verschil tussen hun idealen en hun daden kleiner te maken. Er is weer hoop, geworteld in de keuze om niet toe te staan dat de wereld jou verandert. Terwijl de stoelen worden aangeschoven, schaft men nog een boekje aan of schrijft zich in voor de WhatsApp-groep met duurzame tips. De weg naar verandering is ingeslagen.  | ||
| terug | ||